از مراجعه به سيره مسلمانان صدر اسلام روشن مى گردد كه توسل به صالحان و پاكدامنان در نظر آنان يكى از مصاديق و افراد «وسيله» بوده است كه خداوند به آن امر فرموده است واين مطلب به ضميمه احاديثى كه از خاندان رسالت رسيده است مى تواند بيانگر نظر مسلمانان جهان (منهاى وهابيان) باشد و با چنين اتفاقى، مخالفت اين گروه كه از قرن هشتم هجرى با موضوع توسل مخالفت كرده اند، ضررى نخواهد داشت، اينك سيره مسلمانان و احاديثى كه در اين مورد وارد شده است، قبلاً سيره مسلمانان را يادآور شده سپس به بيان احاديث مى پردازيم.

الف: توسل به عباس عموى پيامبر

توسل به عباس بن عبدالمطلب را گروهى از محدثان و مورخان نقل كرده اند و ما متن گفتار آنها را در اين جا مى آوريم وآيا همه آنها مربوط به يك واقعه است يا واقعه هاى متعددى بوده است، فعلاً مورد نظر ما نيست.

١. «ابن اثير عزالدين على بن محمد بن محمد بن عبد الكريم جزرى» متوفاى ٦٣٠ در كتاب «اسد الغابة في معرفة الصحابة» مى نويسد:

«وَاستَسقى عمر بن الخطّاب بالعبّاس عام الرَّمادة لَمّا اشتدَّ القَحط فسقاهم اللّه تعالى به وأخصبت الأرض فقال عمر: هذا واللّه الوسيلة إلى اللّه والمكان منه وقال حسّان:

سألَ الإمام وقـد تتابع جدبُنـا *** فسقى الغمـام بغُـرّة العبـاس،

عمّ النَّبيّ وصِنُوا والده الـّذي، *** ورِثَ النّبيّ بذاكَ دونَ النـّاسِ،

***