روى اين اساس مودت در قربى مى تواند يكى از وسايلى باشد كه خدا در آيه مورد بحث ما را به آن دعوت كرده است واگر ما به او و يا نزديكان او متمسك شويم و بگوييم:

«اللّهمّ إنّي أتوسَّلُ إليكَ نَبيّكَ محمّد(صلى الله عليه وآله وسلم) وآله».

در حقيقت به مودت و ارادت خاص خود به آنها، متوسل شديم ويك چنين اظهار علاقه، خود وسيله اى است كه در آيه ياد شده داخل مى باشد خلاصه: يكى ازوسايل، مودت «ذى القربى» است و توسل به «قربى» يك نوع اظهار دوستى باطنى است كه خود يك نوع وسيله مى باشد.

روشن ترين گواه بر اين كه خود پيامبر وخاندان او از مصاديق «وسيله» مى باشند، دو شعر معروفى است كه ابن حجر هيثمى در كتاب «الصواعق المحرقة» آن را از امام شافعى نقل كرده است چنان كه مى فرمايد:

«آل النبــــيّ ذريعتــى *** و هــُمْ إليــه وسيلتــي

أرجو بهم اُعطـى غـداً *** بيدي اليمين صحيفتي»[١]

«خاندان پيامبر وسيله من به سوى خداست، به خاطر آنها اميدوارم كه نامه عمل مرا به دست راست من بدهند».

وقتى منصور نحوه زيارت پيامبر را از امام مالك پرسيد، وى گفت:

«يا أبا عبد اللّه أستقْبِلُ القِبلَة وأدْعُوا أمْ أستَقْبَلُ رَسُولَ اللّه (صلى الله عليه وآله وسلم)؟».

[١] الصواعق المحرقه، ط قاهره، ص ١٧٨، دار الطباعة المجيدية.