يكى از فرايض الهى به نص قرآن مجيد «مودت قربى» و «موالات و دوستى خاندان رسالت» است كه آن را به صورت ظاهر (البته به صورت ظاهر) اجر رسالت قرار داده است، آنجا كه فرموده است:

(...قُلْ لا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُربى...) .[١]

«بگو: من براى ابلاغ رسالت خود از شما مزدى نمى طلبم جز مودت و دوستى نزديكانم».

احاديث متواتر و اتفاق معظم مفسران اسلامى گواهى مى دهند كه مقصود از «مودت فى القربى» دوستى خاندان رسالت است، مودتى كه پل سعادت و مايه تكامل، وسيله تجانس و تشابه ميان انسان و خاندان پيامبر مى باشد و ما در كتاب «راه سوم»[٢] درسهاى چهارم، پنجم و ششم پيرامون اين آيه وچگونگى تأثير آن در پيشبرد اهداف رسالت، و تكامل دوستاران، به طور گسترده سخن گفته ايم و به تمام خرده گيرى هايى كه از طرف فرد غير وارد به مسايل قرآنى مطرح شده است، پاسخ گفته ايم.

بنابراين«مودت قربى» يكى از فرايض الهى است كه خداوند در قرآن مجيد به آن دستور داده است و«محمد بن ادريس شافعى»، متولد سال ١٥٠، ومتوفاى سال ٢٠٤ اين حقيقت را در قالب شعر ريخته و مى گويد:

«يا أهلَ بَيْتِ رَسُـولِ اللّهِ حُبُّكُـمُ، *** فَرْضٌ مِـنَ اللّهِ فِـي القُـرآنِ أنْـزَلَهُ،

***

[١] شورى/٢٣.
[٢] اين كتاب نيز به نام جديد كاوشهايى پيرامون ولايت چاپ و منتشر گرديده است.