نزول باران و ديگر پديده ها است و اگر اين دعا نبود، اوضاع جوى در نزول رحمت كافى نبود و چون ما از مجموع علل پديده ها آگاهى كامل نداريم، و از ميان علل تنها با علل مادى سر وكار داريم، تصور مى كنيم كه «دعاى مؤثر» از «كادر» علل پديده ها خارج مى باشد.

عين اين پاسخ را در جواب آقايان وهابى مى گوييم. آنان توسل به مقام اوليا را يك امر بى مصرف و بى اثر تلقى كرده و مى پندارند كه تنها مؤثر از نظر اهل توسل، همان مقام و منزلت صالحان است، از اين جهت مى گويند، توسل به ذوات محترم و با مقام و منزلت چه ارتباطى به موضوع استجابت دعا دارد؟!

بلكه توسل به افراد صالح خصوصاً پيامبران و اوليا، اظهار علاقه به عزيزان خدا و ذوات محترمى است، كه خدا مودت آنان را براى ما واجب كرده، آنجا كه فرموده است:

(قُلْ لا أَسئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاّالمَوَدَّةَ فِي القُرْبى...).[١]

«بگو از شما پاداشى نمى طلبم، جز دوستى درباره بستگان من».

توسل به چنين افراد در روح و روان ما، دگرگونى ايجاد مى كند و سبب مى شود كه انسان به آنچه كه آنان به آن احترام مى گذارند، احترام بگذارد، حلال وحرام آنان را، حلال و حرام بشمارد، و سرانجام كارى كند كه از جهتى و يا جهاتى شبيه آنان گردد.

آيا در اين صورت كه خود توسل تكامل آفرين و دگرگون كننده مى باشد، باز حق داريم كه بگوييم پيوندى ميان ما و مقام آنان نيست؟!

[١] شورى/٢٣.