اكنون مى پرسيم چرا بايد بچه هاى معصوم، و پيران فرتوت و دام ها را همراه خود بياورند آيا جز اين است كه بگويند كه خداوندا ما، گنهكار وخطاكاريم، اما اين ها معصوم و پيراسته از گناهند، تو، به خاطر اينها به ما رحم كن، و به يك معنى خود اين عمل ترسيم رحمت حق و توجه به ذات ربوبى است و مايه شايستگى و استجابت دعا مى باشد.

عين اين حقيقت در توسط به ارواح مقدسه صاحب منزلت ومقام كه گاهى وجود او براى مردم روى زمين امان بوده[١] و در قرآن مجيد (رَحْمَةٌ لِلعالَمين)توصيف شده است، جارى و حكمفرما است و تطبيق دو مقام به هم كار آسانى است.

بشر به سائقه فطرت بدون اين كه به مناقشات وهابى گرى ووسوه هاى ابن تيميه توجه كند، انسان هاى پاك را واسطه خويش قرار داده و از اين طريق رحمت حق را جلب مى كرد. تمام مورخان وسيره نويسان از ابوطالب نقل كرده اند كه وى براى نزول باران، دست پيامبر را مى گرفت و به وسيله او باران مى طلبيد.

شعر زير را نيز از ابوطالب نقل كرده اند:

«وَابيَضُ يُسْتَسْقى الغُمامُ بوجهِهِ *** ثِمالُ اليَتامى عِصْمَةٌ للأرامل».[٢]

«سفيد رويى كه به وسيله روى نورانى او، از خداوند باران خواسته مى شود، او پناهگاه يتيمان و كمك كننده بيوه زنان است».

روشن تر از همه جريانهاى متعددى است كه در زمان حكومت «عمر بن

[١] (وَما كانَ اللّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنْتَ فِيهِمْ...) (انفال/٣٣).
[٢] صحيح بخارى، باب نماز استسقاء(چاپ محمد على صبيح)، ص ٣٢.