بايد در پاسخ شيخ الاسلام همان سخن را گفت كه فرد ثالثى درباره اختلاف دو نفر درباره اعراب كاف«كدام»(فارسى) بيان داشت، يكى مى گفت«كدام» است (با فتح) و دومى مى گفت كدام است (با كسر) و سومى گفت هيچ كدام (با ضم)، ما هم مى گوييم جناب آقاى ابن تيميه! هيچ كدام است ، اين واسطه را نه به خاطر تبليغ دين مى خواهيم و نه به خاطر رسانيدن روزى، بلكه توجه به واسطه و توسل به نبى، خود عمل صالحى است كه سبب مى گردد دعاى انسان مستجاب گردد. و به عبارت ديگر توسيط آنان در استجابت دعا دخالت دارد و به سبب توسل به صالحان واولياى الهى مخصوصاً پيامبران ومعصومان، بسان توجه به قرآن كريم است كه همه مسلمانان جهان اين توجه را جايز مى دانند و از پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) نقل مى كنند كه آن حضرت فرمود:

«من قَرَءَ الْقُرآنَ فَلْيَسْأَلِ اللّهَ بِهِ».

«هركس، قرآن را خواند، به وسيله قرآن از خدا بخواهد».

اكنون مى پرسيم، قرآن را براى چه واسطه قرار مى دهيد؟

آنان در پاسخ مى گويند: توسل به قرآن ملازم با تدبر در آيات آن و تطبيق برنامه هاى زندگى بر مضامين آن است و بازگشت آن بر اين است كه انسان حلال آن را حلال و حرام آن را حرام مى شمارد و از خدا بخواهد كه حوايج او را بخاطر آن برآورده سازد. اينك عبارت «رفاعى» را در همين زمينه نقل مى كنيم:

«فَإذا قرءَ المسلمُ القُرآن إنّما يقرؤ ويتلو كلام اللّه تعالى وتبارك ليدَّبّر آياته ويُطبّقها على نفسه ثمّ على من يعول ويجعل القرآن بما فيه من عقائد وأحكام