گذشته بر اين، هرگز ثابت نيست كه پرستش مسيح، از جانب مسيحيان به خاطر اين است كه به وسيله او به خدا تقرب جويند، زيرا آنان مسيح را خدا و جزئى از خدا مى دانند، نه موجودى مباين با خدا، تا موضوع تقرب پيش آيد.

گواه ديگر بر اين كه آيه تنها ناظر به پرستش بتهاى چوبى و فلزى است، اين است كه در آيه بعدى عقيده مسيحيان و برخى از عقايد عرب جاهل را مستقلاً مطرح مى كند كه براى خدا فرزندى مانند مسيح و يا فرشته تصور مى كردند و سپس از آن انتقاد مى كند آيا اين قرينه نخواهد بود كه آيه مورد بحث ناظر به غير اين گروه ها است؟ اينك آيه بعد:

(لَوْ أَرادَ اللّهُ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً لاَصْطَفى مِمّا يَخْلُقُ ما يَشاءُ...) .[١]

«اگر خدا مى خواست فرزندى انتخاب كند، از آنچه كه آفريده است، انتخا ب مى نمود...».

با در نظر گرفتن مجموع اين جوابهاى سه گانه روشن مى گردد كه استدلال با آيه بر تحريم توسل به اوليا در نهايت ضعف وسستى است و تنها پيشداورى نويسنده است كه او را بر چنين استدلالى وادار كرده است.

دليل سوم

(وَما أَمْوالُكُمْ وَلا أَولادُكُمْ بِالّتى تُقَرِّبُكُمْ عِنْدَنا زُلْفى إِلاّ مَنْ آمَنَ

[١] زمر/٤.