اگر توجه به خدا، از طريق واسطه به طور مطلق ممنوع است، بايد درخواست حاجت از خدا، از طريق دعاى فرد با ايمان نيز، حرام و ممنوع باشد، در حالى كه تمام مسلمانان، حتى خود وهابى ها و حتى خود آقاى رفاعى، آن را مشروع دانسته و بر صحت واستوارى آن با قرآن وحديث استدلال نموده اند.

اگر به راستى واسطه تراشى حرام است، وهرگز نبايد غير خدا را واسطه خويش قرار دهيم وبايد مستقيماً از خود خدا حاجت بطلبيم، پس چرا توسل به خدا را از طريق دعاى برادر دينى مشروع مى شماريد؟!

به عبارت ديگر، اگر استدلال به آيه بر تحريم توسل به اوليا از اين نقطه نظر است كه هرگز نبايد در درخواست حاجت واسطه اى تراشيد، بايد همه نوع توسل به اسما و صفات خدا و توسل به دعاى برادر مؤمن و توسل انسان به عمل صالح خود را نامشروع اعلام كرد.

ولى اگر اساس استدلال اين است كه هرگز نبايد ذوات و اشخاص و مخلوق هاى خدا را واسطه قرار دهيم(نه دعاى افراد با ايمان را)پاسخ آن اين است كه از آيه يك چنين معنى وسيعى استفاده نمى شود، زيرا توسل آنان به بت ها با توسل خداپرستان به عزيزان درگاه الهى از جهاتى با هم فرق دارند و نمى توان حكم دومى را از اولى استنتاج نمود، ما برخى از اين تفاوتها را يادآورى مى كنيم:

الف: اساس اشتباه نويسنده اين است كه تصور كرده است كه در آيه از دو چيز انتقاد شده:١. عبادت غير خدا، ٢. توسيط مخلوق او در حالى كه