مفاد اين آيات از بحث هاى پيش روشن گرديد، مقصود از دعوت در اين آيات درخواست حاجت اعم از دعا و غيره نيست، بلكه مقصود عبادت و پرستش غير خدا است وگواه اين مطلب لفظ (مَعَ اللّه) در آيه نخست و ذيل آيه در آيه دوم مى باشد، زيرا ذيل آيه دوم اين چنين است:

(إِنَّ الّذينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتى) .[١]

«آنان كه از دعا و عبادت من سركشى مى كنند».

و هدف آيات جز اين نيست كه غير خدا را مپرستيد. واگر معنى وسيع داشته باشد به گونه اى كه درخواست ها را نيز شامل باشد، مقصود آن قسم از دعوت هاست كه انسان طرف را خدا بينگارد و آنگاه از او درخواست حاجت كند.

د: شفاعت، حق مختص خدا است

از برخى از آيات قرآن استفاده مى شود كه شفاعت حق مختص خدا است چنان كه مى فرمايد:

(أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللّهِ شُفَعاءَ قُلْ أَوَ لَوْ كانُوا لا يَمْلِكُونَ شَيْئاً وَلا يَعْقِلُونَ* قُلْ للّهِ الشَّفاعَةُ جَميعاً...) .[٢]

[١] غافر/٦٠.
[٢] زمر/٤٣و٤٤.