منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٨٧
براى آنان تنها در آخرت است هر كس بنده اى از بندگان خدا را ميان خود و خدا واسطه قرار دهد، و از او بخواهد كه در حقّ وى شفاعت كند دچار شرك شده است.
ما بايد بگوييم كه:
«اَللّهُمَّ اجْعَلْنا مِمَّن تَنالُهُ شَفاعَةُ مُحَمَّد».
«خدايا ما را از كسانى قرار بده كه به شفاعت محمد (صلى الله عليه وآله وسلم) نايل مى گردند».
ولى هرگز حق نداريم بگوييم:
«يا محمّد اشفَعْ لَنا عِنْدَ اللّه».
«اى محمّد درحقّ ما شفاعت بنما».
درست است كه خداوند به پيامبر گرامى حقّ شفاعت داده است، ولى ما را از مطالبه آن از او بازداشته است بلكه ما بايد شفاعت را از خدا بخواهيم كه شفاعت را به او داده است.
پاسخ
توحيد در عبادت، در برابر شرك در پرستش، يكى از اركان توحيد است كه در قرآن با اهميت تلقى شده است ولى جان سخن اين جا است كه آيا هر نوع دعوت وخواندن طرف و خواستن چيزى از وى عبادت و پرستش است و يا اين كه پرستش معنى خاصى دارد و آن دعوت وطلب، و اظهار ذلت و خضوع از كسى است كه او را «متصرف بلا منازع» در امور دنيا و آخرت بدانيم وبه تعبير ديگر خدا بدانيم خداى بزرگ يا خداى كوچك، خداى حقيقى يا خداى پندارى، وخدا به موجودى مى گويند كه آفريدگار جهان و يا شأنى از شئون او را مالك باشد و به او تفويض گردد، مثل اين كه مالك مقام «رازقيت» يا