مجتبى (عليه السلام) در كنار پيامبر جلوگيرى نمود،و احترام پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) را ناديده گرفت، «حسين بن على (عليهما السلام) » اورا با قرائت آيه زير ساكت كرد:

سپس افزود:

(لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوقَ صَوتِ النَّبِىّ إِنَّ اللّهَ حَرَّمَ مِنَ الْمُؤْمِنينَ أَمْواتاً ما حَرَّمَ مِنْهُمْ أَحْياءً) .[١]

«خداوند انجام هر عملى را كه درباره شخص مؤمن در حال حيات او تحريم كرده است، در حال مرگ وى نيز تحريم نموده است».

به خاطر همين ديد وسيع است كه خود وهابى ها، آيه ياد شده را در مسجد النبى تابلو كرده و براى جلوگيرى از صداهاى بلند در برابر قبر پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) نصب كرده اند، گروهى كه مى خواهند اين مسائل را مخصوص حال حيات نبى بدانند، بايد بسيارى از احكام قرآن را تعطيل نموده و آنها را يك رشته احكام سپرى شده تلقى نمايند وديگر نبايد، براى او صلوات بفرستند ونبايد در كنار قبر حضرتش آهسته سخن بگويند«سمهودى» دانشمند بزرگ مدينه متوفى به سال ٩٩١ در كتاب ارزشمند خود، «وفاء الوفاء بأخبار دار المصطفى» مطلب زير را نقل مى كند:

«منصور عباسى» كه در دوران زمامدارى خود، با مالك، مفتى مدينه، در مسجد پيامبر به مناظره پرداخته وقتى منصور صداى خود را بلند كرد، مالك گفت:

«إنّ اللّهَ تَعالى أَدَّبَ قَوْماً فَقالَ:(لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوتِ النَّبِىّ)

[١] تفسير نور الثقلين:٥/٨٠و٨١، ح ٧ و سمهودى در وفاء الوفاء:٢/١٣٦٠ مينويسد:
«والعلماء فهموا من الآية العموم لحالتي الموت والحياة واستحبُّوا لمن آتى القبر أن يتلوها ويستغفراللّه تعالى وحكاية الأعرابيّ في ذلك نقلها جماعة من الأئمّة...».