«محمد نسيب رفاعى»، مؤسس« الدَّعْوةُ السَّلَفيّة» كتابى تحت عنوان «التَّوَصُّلُ إلى حقيقة التَّوَسُّلِ» در ٣٥٠ صفحه نوشته و منتشر كرده است. او كه يكى از مقلدان و سرسپرده هاى شش آتشه «ابن تيميه دمشقى» و «محمد بن عبدالوهاب نجدى» است و در هر بخشى، از سخنان آنان، خصوصاً ابن تيميه استفاده مى كند، ولى خواسته است درباره مسأله توسل به ظاهر، كتابى با كمال بى طرفى بنويسد و از طريق كتاب و سنت ميان دو گروه داورى نمايد، امّا متأسفانه در اين كتاب هدفى جز احياى مكتب ابن تيميه، آن هم به صورت پيشداورى ندارد.هر چند وى كوشش مى كند با لحن ملايم با مسايل برخورد كند، ولى در برخى ازمباحث، روح وهابيگرى خود را كه همان بدگويى درباره مسلمانان است، نشان داده و زهر خود را از طريق نيش قلم ريخته است.

او در اين كتاب، توسل را بر دو نوع تقسيم كرده و از آنها به عنوان «مشروع» و «ممنوع» نام آورده است. توسلهاى مشروع در نظر او عبارتند از:

١. توسل به خدا، و اسما و صفات او.

٢. توسل هر انسانى به اعمال صالح خود كه در طول زندگى انجام داده است.

٣. توسل به دعاى برادر مؤمن در حال حيات.

وى براى جواز توسل در اين سه مورد از كتاب و سنت استدلال كرده است. ما فعلاً با توسلهاى ممنوع او كارى نداريم، زيرا در بخش توسل، سخنان وى را مورد بررسى قرار خواهيم داد. فعلاً پيرامون توسلات مشروع او دو نكته را يادآور مى شويم:

اوّلاً: هيچ فردى از ملل جهان، تابع هر دين و مذهبى، در توسل به خدا و اسما و صفات او شك وترديدى نكرده است كه وى براى هر يك از اين موارد