زهى دور از انصاف است كه بخواهيم معانى عالى قرآن عزيز را در سطحى پياده كنيم كه رنگ ابتذال به خود بگيرد. درست است كه امروز ماترياليست هاى جهان كه براى روح و روان اصالتى قائل نيستند، در نطق هاى خود براى تعظيم رهبران و پايه گذاران مكتب ماديگرى، درود فرستاده و سلام مى گويند ولى آيا صحيح است كه مفاهيم عالى قرآن را كه حاكى از يك حقيقت و واقعيت است، در اين سطح پياده كنيم وبگوييم تمام اين درودها كه قرآن بر پيامبران فرستاده ومامسلمانان نيز آنها را شب و روز مى خوانيم، يك مشت تعارفات خشك و بى معنى است. آنجا كه مى فرمايد:

١. (سَلامٌ عَلى نوح فِى العالَمين) .

٢. (سَلامٌ عَلى إِبْراهيمَ) .

٣. (سَلامٌ عَلى مُوسى وهارونَ) .

٤. (سَلامٌ عَلى إِلياسين) .

٥. (سَلامٌ عَلى المُرسَلين) .[١]

هـ : درود بر پيامبر در حال تشهد

تمام مسلمانان جهان، با اختلافهايى كه در فروع فقهى دارند، هر صبح و شام در تشهد نماز، پيامبر عظيم الشأن خدا را مورد خطاب قرار داده

[١] صافات/٧٩، ١٠٩، ١٢٠، ١٣٠ و١٨١.