با توجه به مفاد دو آيه، بقا وحيات آنان در جهان برزخ روشن مى گردد، زيرا پيش از رسيدن قيامت، صبح و عصر بر آتش عرضه و نشان داده مى شوند ولى پس از رسيدن آن به سخت ترين عذاب وارد مى گردند.

اگر ذيل آيه نبود ـ (وَيَومَ تَقُومُ السّاعَةُ) ـ مفاد فراز نخست چندان روشن نبود، ولى با توجه به ذيل آيه روشن مى گردد كه مقصود، همان دوران برزخ است وگرنه تقابل دوجمله صحيح نخواهد بود .

گذشته بر اين، موضوع صبح و عصر نيز گواهى مى دهد كه مقصود سراى رستاخيز نيست، زيرا در آن سرا صبح و عصرى وجود ندارد.

«امت نوح»، پس از غرق، وارد آتش شدند.

هـ: (مِمّا خَطيئاتِهِمْ أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا ناراً فَلَمْ يَجِدُوا لَهُمْ مِنْ دُونِ اللّهِ أَنْصاراً) .[٢]

«به خاطر خطاهايى كه مرتكب شده بودند، غرق شدند و در نتيجه وارد آتش گشتند و جز خدا براى خود كمك وياورى نديدند».

ممكن است تصور شود كه، ورود آنان به آتش چون قطعى بود، از اين

[١] مؤمن/٤٦.
[٢] نوح/٢٥.