چه آيه اى روشن تر از اين كه خداوند به امت گنهكار دستور مى دهد كه براى جلب مغفرت خدا، حضور پيامبر برسند و از او بخواهند كه در حقّ آنان دعا كند؟ حضور «رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم)» رسيدن و درخواست استغفار از او، دو فايده روشن دارد:

الف: درخواست استغفار از پيامبر در گنهكاران روح اطاعت و پيروى از پيامبر را زنده كرده و سبب مى شودكه آنان به خاطر مقامى كه احساس مى كنند كه پيامبر دارد، از او به خوبى پيروى نمايند. اصولاً يك چنين رفت وآمد در انسان، حالت خاصى از خضوع نسبت به پيامبر پديد مى آورد، و انسان را آماده مى سازد كه آيه (...أَطِيعُوا اللّهَ وَأَطيعُوا الرَّسُولَ...)[١] را از صميم دل عمل نمايد.

ب: اين عمل مقام و موقعيت پيامبر را در اذهان امت به خوبى ترسيم مى كند و مى رساند كه همان طور كه فيض هاى مادى از طريق اسباب خاصى به بندگان الهى مى رسد، همچنين فيض معنوى كه همان مغفرت خدا است، از طريق اسباب معينى مانند دعاى پيامبر و عزيزان درگاه خدا، فرود مى آيد.

اگر خورشيد آسمان، سبب ريزش كالرى وحرارت و نيرو و انرژى است، واين فيض از طريق آفتاب به بندگان مى رسد، همچنين فيض معنوى و لطف الهى، وسيله خورشيد آسمان رسالت به بندگان الهى مى رسد و «جهان هستى» در هر دو مرحله، جهان «اسباب و مسببات» است و الطاف مادى ومعنوى در هر دو جهان همراه با سبب است.

٤. از برخى از آيات استفاده مى شود كه مسلمانان پيوسته به حضور

[١] نساء/٥٩.