منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٣٩

مى دهيم:

١. گاهى خداوند به پيامبر خود دستور مى دهد كه وى درباره آنان طلب آمرزش كند، مانند:

(...فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشاوِرْهُمْ فِى الأَمْرِ...) .[١]

«از آنان درگذر و در حقّ آنان طلب آمرزش بنما و با آنها در امور مشورت كن».

(...فَبايِعْهُنَّ واْسْتَغْفِرْ لَهُنَّ اللّهَ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ).[٢]

«با زنان بيعت بنما و براى آنها از خدا طلب آمرزش كن، حقا خداوند بخشنده و رحيم است».

(خُذْ مِنْ أَمْوالهِمْ صَدَقةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيهِمْ بِها وَصَلِّ عَلَيْهِمْ إِنَّ صَلاتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ وَاللّهُ سَميعٌ عَليمٌ) .[٣]

«از اموال آنان صدقه بگير، آنان را با اين عمل پاك گردان، در حقّ آنان دعا كن، زيرا دعاى تو در حقّ آنان، مايه آرامش آنها است خداوند دانا و شنوا است».

در اين آيه خداوند مستقيماً به پيامبر دستور مى دهد كه در حقّ آنان دعا كند و تأثير دعاى او آن چنان سريع است كه افراد، پس از دعاى پيامبر، در باطن احساس آرامش مى كنند.

٢. گاهى خود پيامبران به گنهكاران وعده مى دادند كه در شرايط خاصى براى آنها طلب آمرزش خواهند كرد مانند:

(...إِلاّقَولَ إِبْراهيمَ لأَبيهِ لأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ...) .[٤]