توحيد و يكتاگرايى از نظر عقيده وعمل داراى مراتب و درجاتى است كه دانشمندان «علم كلام» درباره آنها بحث وگفتگو كرده اند. يكى از آنها مسئله «توحيد در عبادت» است كه تمام پيامبران براى تحكيم آن، مبعوث وبرانگيخته شده اند و قرآن، توحيد در عبادت را، خط مشترك و هدف متحد تمام برانگيخته شدگان آسمانى مى داند آنجا كه مى فرمايد:

(وَلَقَدْبَعَثْنا فى كُلِّ أُمّة رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللّهَوَاجْتَنِبُوا الطّاغُوتَ...).[١]

«در ميان هر امتى پيامبرى برانگيختيم كه خدا را بپرستيد و از هر طاغوتى بپرهيزيد».

بنابراين يكتاپرستى اصل مشتركى است كه قرآن آن را زيربناى تمام شرايع معرفى مى كند، تا آنجا كه قرآن به اهل كتاب با آيه ياد شده در زير، خطاب مى كند و مى فرمايد:

(قُلْ يا أَهْلَ الْكِتابِ تَعالَوا إِلى كَلِمَة سَواء بَيْنَنا وَبَيْنَكُمْ أَلاّ نَعْبُدَ إِلاّاللّهَ وَلا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً...) .[٢]

«بگو اى اهل كتاب بياييد كلمه اى را كه ميان ما و شما يكسان است، بپذيريد و

[١] نحل/٣٦.
[٢] آل عمران/٦٤.