منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٠٣

يَسْمَعُونَ* وَقالُوا قُلُوبُنا فِى أَكِنَّة مِمّا تَدْعُونا إلَيْهِ)(فصلت/١ـ٥).

١. «حاء، ميم» .

٢. قرآن فرو فرستاده شده از جانب خداى رحمان و رحيم است.

٣. كتابى است كه آيات آن به روشنى بيان شده، قرآنى است به زبان عربى براى مردمى كه مى دانند.

٤. بشارت و هشدار دهنده است ولى بيشتر آنان روگردان شده اند و در نتيجه چيزى نمى شنوند.

٥. گفته اند دلهاى ما از آنچه ما را به سوى او مى خوانى سخت محجوب و مستور است.

اين بخش از تاريخ و همچنين بخشهاى ديگر كه مجال نقل آنها نيست مى رساند كه مقصود از اجر در شعار پيامبران، همان امر دنيوى از قبيل ثروت، سلطنت، و انواع آنهاست.

با توجه به اين بيان مى توان گفت : مجموع آيات چهارگانه از يك حقيقت حكايت مى كنند و آنكه پيامبر از مردم اجر و پاداش دنيوى نطلبيده است، ومودت بستگان، اجرى نيست كه پيامبر ازآن بهره مند شود، بلكه چيزى است كه خود مسلمانان از آن بهره مند مى گردند، زيرا دوست داشتن انسان هاى كامل و مهرورزيدن به آنها، خواه ناخواه انسان را به پيروى از آن ملزم مى سازد، و آنها را اسوه و پيشواى خود قرار مى دهد و طبعاً نه فريضه اى را ترك مى كند ونه حرامى را مرتكب مى شود .

در اين مورد امام صادق (عليه السلام) بيانى دارد كه مى فرمايد: «ما أحبَّ اللّهَ عزّوجلّ مَنْ عصاه»; آن كسى كه خدا را دوست بدارد هرگز او را مخالفت نمى كند».