از اين كه خدا اطاعت امر والدين را كه قلمرو بسيار اندكى دارد، محدود مى سازد ولى درباره «اولوا الأمر» چنين قيدى را متذكر نمى شود و به طور مطلق دستور پيروى مى دهد، اين نشانه اين است كه اولى الأمر در اين آيه مانند رسول كه در كنار آن قرار گرفته است معصوم بوده وپيراسته از گناه مى باشند.

اين گروه معصوم به اتفاق امت، جز خاندان رسالت كسى نيست، زيرا جز اين خانواده همگى فاقد عصمت بوده و عمداً و سهواً سرچشمه خلافها مى باشند.

نتيجه اين كه آيه علاوه بر اين كه بر عصمت اولى الأمر دلالت دارد، بر لزوم پيروى از فرمانهاى آنان نيز دلالت مى كند.

ابن شهر اشوب از تفسير مجاهد نقل مى كند كه آيه ياد شده درباره اميرمؤمنان (عليه السلام) نازل گرديده آنگاه كه پيامبر با سپاهى عظيم عازم تبوك گرديد وعلى (عليه السلام) را جانشين خود درمدينه قرار داد. على (عليه السلام) به او عرض كرد اى رسول گرامى مرا در ميان زنان و كودكان رها مى كنيد و خود به جهاد مى رويد؟ پيامبر فرمود: آيا راضى نمى شوى كه نسبت به من مانند هارون به موسى باشى جز اين كه پس از من پيامبرى نيست.

موسى به هارون گفت: ( اخلفنى فى قومي وأصلح);«جانشين من در ميان قوم من باش واصلاح كن». خدا نيز فرمود:(وأولى الأَمر منكم) .[١]

از پيشوايان معصوم روايات متعددى در تفسير «اولى الأمر» وارد شده كه ما به ترجمه يكى كه جابر بن عبداللّه انصارى از پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) نقل كرده است بسنده مى كنيم:

[١] مناقب ابن شهراشوب:١/١٥.