٤. چيزى كه مفهوم ولى را در آيه روشن مى سازد، آيه بعدى است كه مى فرمايد:(وَمَنْ يَتَولّى اللّه وَرَسُولهُ وَالّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللّه هُمُ الْغالِبُون) (مائده/٥٦). مقصود از جمله (والّذينَ آمنوا) در آيه دوم، همان (والذين آمنوا) در آيه مورد نظر است، و در حقيقت هر سه گروه در اين آيه تكرار شده، و سرپرستى حزب خدا به آنان واگذار گرديده است، و سرپرستى حزب، جز مقام ولايت چيزى نيست.

نكته لازم به تذكر در آيه اين است كه با وجود تعدد اوليا، در آيه، لفظ «ولى» به صورت مفرد به كار رفته، و به جاى «إنّما أولياؤكم»، (إِنّما وليكم اللّه) وارد شده است. علت آن اين است كه اين ولايت از نظر اصالت از آنِ خداست، وولايت دو گروه ديگر به عنوان نمايندگى و متفرع بر ولايت اوست.

در هر حال با توجه به آنچه كه گفته شد يكى از حقوق اهل بيت (عليهم السلام) ولايت و زعامت آنهاست، و طبعاً اين ولايت براى خود آثارى را مى طلبد كه مهم آن اطاعت آنهاست و در آيه ياد شده به اين آثار تصريح شده است.

١. (...أَطِيعُوا اللّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنْكُمْ...) (نساء/٥٩)

«از خدا و فرستاده او و صاحبان فرمان از خويش اطاعت كنيد».

٢.(وَما كانَ لِمُؤْمِن وَلا مُؤْمِنَة إِذا قَضَى اللّهُ وَرَسُولُهُ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الخِيَرُة مِنْ أَمْرِهِمْ...)(احزاب/٣٦)

«هنگامى كه خدا و رسول او پيرامون موضوعى داورى كردند هيچ فرد با ايمانى

[١] مسند احمد:٤/٤٣٧; مستدرك حاكم:٣/١١١.