خدا براى تأمين نيازمنديهاى فقيران فريضه اى به نام زكات تعيين نموده كه تفصيل موارد آن در سوره توبه آيه ٦٠ وارد شده است كه فعلاً لزومى براى بازگويى او نيست.

آنچه مهم است اين است كه اخذ زكات در قرآن نوعى تطهير اموال و پاك گردانيدن ثروت افراد معرفى شده است، آنجا كه مى فرمايد:

(خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِيهِمْ بِها وَ صَلِّ عَلَيْهِمْ إِنَّ صَلاتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ...)(توبه/١٠٣)

«از اموال آنان صدقه بگير تا به وسيله آن، پاكشان سازى و براى آنان دعا كن، زيرا دعاى تو براى آنان آرامش است».

مسلماً تطهير، نشانه آلودگى اموال و ناپاكى آنها است كه تو گويى مال آنان، با پرداخت زكات از آلودگى پاك مى شود، و آنچه كه به عنوان زكات مى پردازند نوعى آلودگى هايى است كه از اين طريق از اموال زدوده مى گردد.

اهل بيت پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) به خاطر شأن و مقامى كه در پيشگاه خدا دارند