براء بن عازب مى گويد: پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) به على (عليه السلام) گفت: بگو: «اللّهُمّ اجْعَل لي عِنْدَك عَهْداًواجعلْ لي في صدورِ المؤمنينَ مودّةً».[١]

پروردگارا! براى من نزد خود عهدى قرار بده، و برا ى من در دل مؤمنان مهر و مودت قرار بده. راوى مى گويد: پس از اين دعا آيه گذشته فرود آمد.

اين آيه مى رساند كه جوشش مهر و مودت در دلها، با ايمان و عمل صالح افراد پيوند سختى خورده است و هر كس كه ايمان او بيش و عمل نيك او فزونتر باشد، از مهر جهانيان برخوردار خواهد بود.

اهل بيت پيامبر به خاطر وابستگى به رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)، مهر و مودت مردم را به خود جذب كرده، و مسلمانان با تمام وجود، آنان را دوست مى دارند و در كلمات پيشوايان معصوم به اين نوع از مهر نيز اشاره شده است.

معاوية بن عمار از امام صادق (عليه السلام) نقل مى كند كه رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود:

«انّ حبّ عليّ (عليه السلام) قذف في قلوب المؤمنين ، فلا يُحبّه إلاّمؤمن ولا يبغضه إلاّ منافق».[٢]

«خدا مهر على (عليه السلام) را با جان مؤمنان عجين گردانيده او را جز مؤمن دوست و جز فاسق دشمن نمى دارد».

[١] سفينة البحار:٢/١٧، ماده حبب به نقل از مناقب ابن شهراشوب:٣/٣٨٣.
[٢] حلية أولياء: ٦/٢٩٥.