در آيه مورد بحث، اراده و مشيت قطعى خدا، بر اين تعلق گرفته است كه اهل بيت پيامبر را از آلودگى پاك گرداند و در اراده تكوينى، مراد، از اراده تفكيك پذير نيست.

گواه بر اينكه مقصود از اراده، همان اراده تكوينى است اينكه اراده تشريعى خدا وسيع و گسترده است و به گروه معينى اختصاص ندارد، او از همه بندگان به صورت تكليف خواسته است كه خود را از گناه پاك سازند چنانكه مى فرمايد:

(...وَلكِنْ يُرِيدُ ليُطَهِّرَكُمْ وَ لِيُتِمَّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكُمْ...)(مائده/٦)

«او مى خواهد شما را پاك گرداند ونعمت خود را در حق شما به اتمام مى رساند».

با توجه به اين دو مقدمه، روشن مى گردد كه چون مشيت قطعى خدا بر عصمت خاندان رسالت تعلق گرفته، پس آنان از هر نوع پليدى مصون مى باشند.

در پايان ، حديثى را كه «ترمذى» در جامع خود از سعد وقاص نقل مى كند، يادآور مى شويم. او مى گويد پيامبر در روز مباهله حسن، حسين، على و فاطمه(عليهم السلام) را با پارچه اى پوشانيد و فرمود:

«اللّهم هؤلاء أهل بيتي فاذهب عنهم الرجس وطهّرهم تطهيراً، قالت أُمّ سلمة: وأنا معهم يا نبي اللّه؟ قال: أنت على مكانك وأنت على خير».[١]

«خدايا! آنان اهل بيت من هستند، خدايا! پليدى را از آنان دور ساز، و آنان را از آلودگى

[١] جامع الأُصول: ١٠/١٠١ـ ١٠٢.