است كه مشيّت الهى بر اين تعلق گرفته كه خاندان رسالت را از پليديهاى انديشه اى و كردارى پاك گرداند چنان كه بر طهارت مريم از پليدى تعلق گرفته است، آنجا كه مى فرمايد:

(...انّ اللّهَ اصْطَفاكِ وَطَهَّرَكِ وَاصطَفاكِ عَلى نِساءِالْعالَمينَ)

(آل عمران/٤٢)

«خدا تو را (اى مريم) برگزيد، و پاكيزه گردانيد، و نسبت به زنان ديگر برترى بخشيد».

مقصود از گزينش و پاكيزه گردانيدن مريم، برترى بخشيدن به او و تطهير او از قذارت معنوى است.

٢. اراده تكوينى است نه تشريعى

اراده تشريعى همان فرمانهاى خدا در كتاب و سنت و امر و نهى او مى باشد مسلماً، اراده تشريعى از نفوذ قطعى برخوردار نيست، زيرا كمال بشر در اين است كه با آزادى واختيار كامل در مسير عبوديت و بندگى قرار گيرد، و اگر اراده تشريعى خدا، توأم با نفوذ و قاطعيت بود در اين صورت امتثال بندگان مطيع، كمالى نبود، و اهداف رسالت تحقق نمى پذيرفت. و از آنجا كه اراده تشريعى، از انسان سلب اختيار نمى كند بندگان به دو گروه: مطيع و عاصى، فرمانبر و گستاخ، تقسيم مى شوند.

و به ديگر سخن: اراده تشريعى به گونه اى بر افعال بندگان تعلق مى گيرد در حالى كه اراده تكوينى بر فعل خود خدا تعلق مى گيرد، آنجا كه مى فرمايد: