منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٤
بر پارسيان در مدّت محدودى به طور قطع و يقين گزارش داد و فرمود:
(...وَهُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَ* فِى بِضْعِ سِنينَ...) .[١]
«آنان را پس از شكست، مجدداً پيروز مى گرداند آن هم در مدت بسيار كم به مدت سه تا نه سال».
براى گزارش پيامبر، مستندى جز وحى الهى نبود، و هرگز اين آگاهى را از مجارى و اسباب عادى مانند موازنه قدرت هاى نظامى دو ملّت، بررسى روحيه سربازان وافسران و... به دست نياورده بود. وى در محيط حجاز بريده از جهان خارج، با نبودن وسايل ارتباط جمعى، و يا تبادل اطلاعات نظامى و سياسى، يك چنين گزارش را در اختيار جامعه نهاد، و به همين دليل اين گونه خبرهاى غيبى يكى از جهات اعجاز اين كتاب جاويدان به شمار مى رود.
روى اين اساس، گزارش هاى منجمان و ستاره شناسان و اداره هواشناسى كشورها و منطقه ها همه و همه از قلمرو بحث ما بيرون است; زيرا آنان تمام نتايج و گزارش هاى خود را از يك رشته تجارب علمى و كسب اطلاعات وتبادل نظرها به دست مى آورند، و اين در به روى تمام افرادى كه بخواهند وارد شوند، مفتوح و باز است.
علل معرفت سوم
علم غيب كه بايد آن را «معرفت سوم» و يا آگاهى سوم ناميد بدون علت نيست و هرگز چنين آگاهى از قانون علت و معلول مستثنى و بيرون نمى باشد و اصولاً نبايد چنين انديشه اى را به مغز راه داد، زيرا قانون عليّت و معلوليت
[١] روم/٣ـ٤.