خوب است در مفاد دعاى امام هشتم (عليه السلام) ، كه از غاليان زمان خود تبرى و دورى مى جويد، دقت كنيم، امام در اين دعا از عقيده غاليان كه خلقت جهان و روزى بندگان را از آن امامان مى دانستند، تبرى مى جويد، اين دعا حاكى است كه برخى از كوتاه نظران با مشاهده امور خارق العاده از آنان، انديشه هاى ناروا و غير صحيحى را به خود راه مى دادند، ـ لذاـ امام براى تبرى از انديشه هاى باطل دعايى به شرح زير دارد:

«پروردگارا! من ازگفتار كسانى كه در حق ما مطالبى را مى گويند كه ما نگفته ايم تبرى مى جويم، پروردگارا خلقت جهان و روزى بندگان از آن تو است، تو را مى پرستيم و از تو كمك مى طلبيم».

«بارالها! تو آفريدگار ما و آفريدگار پدران و فرزندان ما هستى، پروردگارا ربوبيت و الوهيت شايسته تو است، از كسانى كه تصور مى كنند كه ما پروردگار آنها هستيم و يا مى انديشند كه خالق و رازق آنها هستيم برائت و دورى مى جوييم بارالها ما اين سخنان را به آنان نگفته ايم ما را به گفتار آنان مؤاخذه نفرما!».[١]

امام با اين راز و نياز، به انتقاد از آن انديشه هاى باطل برخاسته كه تصور شده است كه سرپرستى و قيمومت جهان هستى به پيامبر و امامان تفويض

[١] بحار الأنوار، ج٢٥، ص ٢٤٣.