منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٢٨
فرمان بدهد) و به آن بگويد: كُنْ(باش) آن چيز بلافاصله خواهد شد»(صورت تكوينى به خود مى گيرد) پس معجزات به اراده خلاّق عالم، مافوق مواد ونيروها است.
پاسخ: نويسنده بايد توضيح دهد كه اين آيه چه ارتباطى به معجزه پيامبران دارد، آيه مورد استدلال در سوره «يس آيه ٨٢» وارد شده است و ماقبل و مابعد آن مربوط به معاد است و هرگز در آن بحثى از معجزه پيامبران به ميان نيامده است، و هرگز معلوم نيست كه نويسنده چرا روى اين آيه كه به معجزه پيامبران ارتباط ندارد تكيه كرده است.
٢. ولايت تكوينى در شأن اراده اى است كه نسبت به كائنات محيط بوده و از زندگى ماده و انرژى بكلّى بيرون باشد و اين جز در اراده خلاّق ومحيط الهى نيست.
پاسخ: ولايت تكوينى جز اين نيست كه بنده اى از بندگان مخصوص خدا، بر اثر تكامل روحى در پرتو قدرتى كه از كانون قدرت كسب كرده است، بتواند در جزئى از جهان تصرّف كند، به چه دليل بايد بگوييم كه اين كار از آن كسى است كه در جهان خارج از ماده زندگى مى كند؟ چرا بايد منكر قدرت مطلقه خدا بشويم؟ هرگاه خدا خواست به يكى از بندگان خود، چنين قدرتى را عنايت بفرمايد چه مانعى بر سر راه اراده خدا است؟ مگر از قبيل امور محال است كه قدرت بر آن تعلق نگيرد؟
٣. سپس نويسنده به جمله (بإذن اللّه) كه در آيات مربوط به اعجاز عيسى توضيح داده شده استدلال مى كند.
اكنون كه بحث به اينجا منتهى گرديد، لازم است پيرامون ولايت تكوينى قدرى گسترده تر سخن بگوييم تا پاسخ بسيارى از انديشه هاى باطل و نارسا