فرض كنيد در خانه كسى، حادثه اى رخ داد، آگاهى چنين فردى، آگاهى از امر محسوس بوده و آگاهى ازغيب نبود واگر همان شخص همان حادثه را براى ديگران كه در آن محل نبودند، بازگو كند گزارش ازغيب نداده است.

ولى اگر كسى بدون آن كه همان حادثه را ببيند ويا ازكسى بشنود، و يا از طريق كتاب و روزنامه و ديگر وسايل ارتباط جمعى، از آن آگاه گردد و يا از قراينى آن را حدس بزند; ناگهان به طور يقين از وجود آن حادثه ما را مطلع سازد; يك چنين گزارش، خبر از غيب خواهد بود.

بنابراين گزارش هاى قرآن راجع به امت هاى پيشين به وسيله پيامبرى كه نه درس خوانده و نه اين مطالب را از فردى شنيده است; خبر از غيب مى باشد، چيزى كه هست اين گونه خبرهاى غيبى از طريق وحى قرآنى به او رسيده است ولى در عين حال ممكن است پيامبر برخى از حوادث گذشته را از طريق وحى قرآنى آگاه نگردد و در اختيار امت بگذارد، و اين قسمت همان حوادث غيبى مربوط به امت هاى پيشين است كه در سنت و اخبار وارد شده است.

در اين گونه گزارش هاى غيبى گزارش از آينده نيز بسان گزارش از گذشته، آگاهى از غيب خواهد بود.