همه اينها يك نوع ولايت بر تكوين است و معنى آن اين است: پيامبرى بر اثر قربى كه به خدا دارد داراى منزلتى گردد كه طبيعت و حتّى موجودات نامرئى به نام جن، به اذن خدا به فرمان او باشند و از حوزه نفوذ او خارج نشوند.

٤. تصرف هاى حضرت مسيح

قرآن مجيد به حضرت «مسيح» بعضى از كارهاى فوق العاده را نسبت مى دهد و مى رساند كه همه اين كارها از نيروى باطنى و اراده خلاق او سرچشمه مى گرفت، چنانكه مى فرمايد:

(...أَنّى أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فيهِ فَيَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِ اللّهِوَأُبْرِئُ الأَكْمَهَ وَالأَبْرَصَ وَأُحْىِ الْمَوتى بِإِذْنِ اللّهِ...).[١]

«من براى شما از گل، شكل مرغى مى سازم و در آن مى دمم كه به اذن خدا پرنده مى شود، كور مادرزاد و پيس را شفا مى دهم ومردگان را به اذن خدا زنده مى كنم».

در اين آيات حضرت مسيح، امور زير را به خود نسبت مى دهد:

١. ساختن پرنده اى از گِل.

٢. دميدن در پرنده و زنده كردن آن.

٣. شفاى كور مادر زاد.

٤. درمانِ بيمارى پيسى.

[١] آل عمران/٤٩.