قرآن مجيد درباره سليمان نبى با صراحت كامل مى فرمايد كه: باد به فرمان او به هر طرف كه مى خواست جريان پيدا مى كرد. مسير باد كه جزء نظام آفرينش است به اراده نافذ سليمان تعيين مى گرديد، چنانكه مى فرمايد:

(وَلِسُلَيْمانَ الرِّيحَ عاصِفَةً تَجْرى بِأَمْرِهِ إِلَى الأَرْضِ الّتى بارَكْنا فِيها وَكُنّا بِكُلِّ شَىْء عالِمينَ) .[١]

«باد وزنده و تند را براى سليمان رام كرديم به طورى كه به فرمان وى به سوى سرزمينى كه بركت داديم، جريان پيدا مى كرد وما به همه چيز عالم هستيم».

نكته قابل توجه اين است كه اين آيه ها با صراحت هر چه كاملتر، جريان باد و تعيين مسير وسمت آن را معلول امر سليمان (اراده نافذ او) مى داند چنانكه مى فرمايد: (تَجرى بأمره): «به فرمان او جريان داشت».

از آيه ديگر استفاده مى شود: بادى كه سليمان از آن به عنوان مركب استفاده مى كرد، از صبح تا ظهر مسافت يك ماه و از ظهر تا شب مسافت يك ماه ديگر را طى مى كرد. و اين مرد الهى مى توانست مسافتى را كه مراكب آن روز تقريباً در ظرف دوماه طى مى كردند، در ظرف يك روز طى كند.

درست است كه خداوند باد را براى او رام كرده و مسخر او نموده بود، امّا جمله (تَجْرِى بِأَمْرِهِ) «به فرمان سليمان حركت مى كرد و از حركت باز

[١] انبياء/٨١.