قرآن مجيد در موارد زيادى كرامات و معجزات را به دارندگان آنان نسبت مى دهد به طورى كه اراده و خواست آنها را در پيدايش اين نوع پديده ها مؤثر مى داند، و اين كار را با توحيد افعالى و اينكه همه كارها با قدرت و نيروى الهى انجام مى گيرد، منافى نمى داند; زيرا هرگاه آنان در انجام اعمال شگفت انگيز وخارق العاده خويش اصيل ومستقل باشند و در مقام ايجاد از قدرت الهى بى نياز گردند، در اين صورت با توحيد افعالى ـ و اينكه در جهان، مؤثر مستقلى جز خدا نيست ـ تضاد پيدا مى كند; ولى اگر همه كارهاى آنان در پرتو قدرتى انجام گيرد كه خداوند به آنان درسايه بندگى،عطا و عنايت فرموده است، اين اعتقاد، نه تنها با «توحيد افعالى» تضاد ندارد، بلكه حقيقت «توحيد افعالى» چيزى جز اين نيست و اينك تصريحات قرآن را در اين باره منعكس مى كنيم:

همگى مى دانيم كه «سليمان» ، «ملكه سبا» را احضار نمود ولى پيش از آن كه وى به حضور سليمان برسد، سليمان به حاضران در مجلس خود چنين گفت:

(...يا أَيُّهَا المَلَؤُ أَيُّكُمْ يَأْتينى بِعَرْشِها قَبْلَ أَنْ يَأْتُونى مُسْلِمينَ) .[١]

«اى جمعيت كداميك از شما مى تواند تخت بلقيس را براى من بياورد، پيش از آن

[١] نمل/٣٨.