إِلَىَّ بِالنّافِلَةِ حَتّى أُحِبَّهُ، فَإِذا أَحْبَبْتُهُ كُنْتُ سَمْعَهُ الَّذى يَسْمَعُ بِهِ وَبَصَرَهُ الَّذى يُبْصِرُ بِهِ وَلِسانَهُ الّذى يَنْطِقُ بِهِ وَيَدَهُ الّتى يَبْطِشُ بِها ، إنْ دَعانى، أجبْتُهُ وَإنْ سَأَلَنى أَعْطَيْتُهُ».[١]

«هيچ بنده اى به وسيله كارى، نسبت به من تقرب نجسته كه محبوب تر از انجام فرايض بوده باشد.(آنگاه فرمود:) بنده من با گزاردن نمازهاى نافله آنچنان به من نزديك مى شود كه اورا دوست مى دارم. وقتى او محبوب من شد، من گوش او مى شوم كه با آن مى شنود، وچشم او مى شوم كه با آن مى بيند و زبان او مى گردم كه با آن سخن مى گويد، و دست او مى شوم كه با آن حمله مى كند. هرگاه مرا بخواند اجابت مى كنم و اگر چيزى از من بخواهد مى بخشم».

دقت در اين حديث، ما را به عظمت كمالى كه انسان در سايه انجام فرايض و نوافل پيدا مى كند، بخوبى رهبرى مى كند، در اين حالت قدرت درونى انسان به حدّى مى رسد كه با قدرت الهى صداهايى را كه با نيروى عادى نمى شنود، مى شنود، صور واشباحى را كه ديدگان عادى را ياراى ديدن آنها نيست، مى بيند. بالأخره خواسته هاى اوجامه عمل پوشيده، حاجت هاى او برآورده مى شود، خلاصه دوست خدا مى شود و عمل او، عمل خدايى مى گردد.

جاى شك نيست كه مقصود از اينكه خدا چشم وگوش او مى گردد، اين است كه ديده او در پرتو قدرت الهى،نافذتر و گوش او شنواتر وقدرت او گسترده مى گردد.

پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) براى انسان، استعداد و لياقت بس شگرفى معرفى مى كند و عبوديت و بندگى را يگانه راه سالم و صحيح براى كسب بينش هاى

[١] اصول كافى، ج٢، ص ٣٥٢ چاپ دارالكتب الاسلامية.