قدرت نمايى پيامبران و اولياى الهى در مقام اعجاز و در موارد كرامت، يكى ديگر از نشانه هاى عصمت وپيراستگى آنان از خلاف و گناه است و مشيت حكيمانه خداوندى ايجاب مى كند كه اين نوع قدرتها فقط در اختيار افراد پاك و منزه و پيراسته از ذنب و گناه قرار گيرد تا از آن قدرت جز در موارد مشروع بهره گيرى نكنند.

تاريخ بشريت از افرادى گزارش مى دهد كه به خاطر داشتن مواهب ومقاماتى در علم و دانش، به فكر فضل فروشى و مقام خواهى افتادند و فضل و دانش آنها وبال جان و ايمان آنها شد.

فضيلت و قدرت مهار نشده، آفت سعادت و مايه بدبختى است تا چه رسد به مواهب عظيم و قدرتهاى بزرگى كه به شخصيتهايى مانند يوسف، موسى، داوود و سليمان داده شده است.

اگر در آنها «تمالك نفسانى» و حالت خويشتن دارى بسان عصمت نباشد، افاضه اين نوع از قدرت بر اين افراد عادى قرين مصلحت و به اصطلاح حكيمانه نخواهد بود.

بنابراين، آگاهى از مقامات معنوى و قدرت نمايى پيامبران كه گوشه اى از ولايت تكوينى آنها است، ما را به طور غير مستقيم به يكى از دلايل عصمت آنان رهبرى مى كند ولذا، اين بخش را با بيان مقامات رسولان و پيامبران خدا خاتمه مى دهيم.

نيروهاى نهفته در درون انسان

از ديرباز، انسان هاى دل آگاه به وجود نيروى مرموزى در روان انسان پى برده اند، كه اگر انسان به آن راه پيدا كند مى تواند مبدأ يك رشته كارهاى