از بررسى موارد استعمال لفظ «غيب» اين حقيقت بدست مى آيد كه مقصود از «غيب» همان امور پنهان از حس بشر است يعنى امورى كه از قلمرو ابزار آگاهى هاى عادى او بيرون مى باشد. مثلاً هنگامى كه آفتاب از ديدگان انسان مستور و پنهان مى گردد مى گويند: «غابت الشمس» آفتاب پنهان گرديد.

قرآن چيزهايى را كه از قلمرو حس بشر بيرون مى باشد «غائبة» مى گويد، آنجا كه مى فرمايد:

(وَما مِنْ غائِبَة فِى السَّماءِ وَالأَرْضِ إِلاّ فِى كِتاب مُبِين) .[١]

«هيچ امر پنهانى از آسمان و زمين نيست، مگر آن كه در «كتاب مبين» مضبوط مى باشد».

قرآن در آيات متعددى، خدا را با صفت «عالم الغيب و الشهادة» توصيف مى كند، مقصود اين است كه علم او بر آنچه كه از قلمرو حواس بشر خارج است، يا در قلمرو حواس او قرار دارد، محيط و مسلط مى باشد و او از آنچه كه از شما غايب يا براى شما محسوس است آگاه مى باشد.

[١] نمل/٧٥.