امام (عليه السلام) به حقايق جهان هستى، در هر گونه شرايطى وجود داشته باشد به اذن خدا واقف است اعم از آنها كه تحت حس قرار دارند، و آنها كه بيرون از دايره حس مى باشند مانند موجودات آسمانى وحوادث گذاشته و وقايع آينده. دليل اين مطلب:

راه اثبات علم

از راه نقل روايات متواتره اى است كه در جوامع حديث شيعه مانند كتاب كافى و بصاير و كتب صدوق و كتاب بحار و غير آنها ضبط شده.

به موجب اين روايات كه به حد و حصر نمى آيد امام (عليه السلام) از راه موهبت الهى نه از راه اكتساب، به همه چيز واقف، و از همه چيز آگاه است و هر چه را بخواهد به اذن خدا، با كوچكترين توجهى مى داند.

البته در قرآن كريم آياتى داريم كه علم غيب را مخصوص ذات خداى متعال و منحصر در ساحت مقدس او قرار مى دهد ولى استثنايى كه در آيه