آيات و احاديث پيشين به روشنى ثابت نمود كه پيامبران و پيشوايان معصوم در پرتو ولايت الهى، از يك نوع آگاهى سوم برخوردارند، و اين همان ولايت است كه به آنان قوه و نيرو مى بخشد كه از گذشته و آينده گزارش دهند، وحوادث را پيش از زمان درك نموده، و به مردم بگويند.

در اين جا سؤالى مطرح مى گردد و آن اين كه اگر اثر ولايت الهى اين است كه حوادث را، با ديده الهى درك نمايند، بايد پيوسته از خطرها و ناگواريها جان به سلامت ببرند، هيچ گاه، كاسه زهرى را كه دشمنانشان براى آنها ترتيب مى دادند ننوشند، در محراب عبادت شهيد نشوند،و در ميدان نبرد مورد ضربات دشمن و هدف تيرهاى زهرآگين آنان واقع نشوند.

از اين كه آنان در قلمرو چنين حوادث ناگوار قرار مى گرفتند، مى توان گفت كه از وجود پيشامدها كه در بستر زمان بودند آگاهى نداشتند، و اگر آگاهى داشتند جان و مال خود را به خطر نمى افكندند.

اين سؤال كه اخيراً بر سر زبان ها افتاده و در گذشته نيز به گونه اى وجود داشته گروهى را بر آن داشته است كه درباره وجود چنين آگاهى به شك و ترديد