در بحث هاى گذشته بارها گفته شد كه آگاهى پيامبران و امامان و بندگان خاص خدا از غيب، به تعليم الهى است نه ذاتى، و اعتقاد به آگاهى آنان از غيب با اعتقاد به اين كه اين علم از جانب خدا به آنها داده شده است به اين معنا است كه علم خدا ذاتى و علم آنان تعليمى است يعنى آنان براى عالم شدن نيازمند به خدا هستند و اين عين اعتقاد به بندگى و نيازمندى آنان است.«أين التراب و ربّ الأرباب»: «بنده نيازمند كجا وخداى بى نياز كجا».[١]

سؤال ششم

صحيح است كه علم خدا ذاتى و علم ديگران حتى پيامبران و امامان

[١] برخى از «غلاة» بوده اند كه امامان را با خدا در علم شريك مى دانستند يعنى علم آنان را ذاتى مى پنداشتند اما در روايات، عقيده آنان مردود شناخته شده و از آنها بيزارى جسته شده است.