اين قراين ما را به مراد الهى نزديك كرده و مى رساند كه نفى هر نوع آگاهى جنبه تأدبى داشته كه يك نوع خضوع صحيح و عقلانى بوده است بالأخص كه گفتيم علمى كه پيامبران دارند، از خدا است. و مربوط به خود آنان نيست.

خامساً: قرآن مجيد مى گويد:از پيامبران و امتها جدا سؤال مى شود چنان كه مى فرمايد:

(فَلَنَسْأَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَلَنَسْأَلَنَّ الْمُرْسَلينَ).[١]

«از افرادى كه براى آنان پيامبر اعزام كرده ايم، سؤال مى كنيم، و از پيامبران نيز مى پرسيم».

از بسيارى از آيات استفاده مى شود كه مجرمان و گنهكاران از وضع خود آگاه مى باشند و با «ليت» و «لعل هاى» فراوانى مى گويند:

(...يا لَيْتَنِى اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلاً) .[٢]

«اى كاش راه پيامبر را مى رفتم».

(يا وَيْلَتا لَيْتَنِى لَمْ أَتَّخِذْ فُلاناً خَلِيلاً) .[٣]

«اى كاش با فلانى دوست نمى شدم».

(...فَارْجَعْنا نَعْمَلْ صالِحاً إِنّا مُوقِنُونَ) .[٤]

[١] اعراف/٦.
[٢] فرقان /٢٧.
[٣] فرقان/٢٨.
[٤] سجده/١٢.