كنار مى گذاردند و ماقبل و مابعد آيات را در نظر مى گرفتند و نيز به آيات ديگرى كه مى تواند علت اين سلب ها ونفى ها را روشن كند توجه مى كردند هرگز از اين آيات چنين نتيجه گيرى نمى كردند.

براى روشن ساختن معنى آيات هفتگانه بالا هر كدام را مستقلاً مورد بحث و بررسى قرار مى دهيم.

آيه نخست

اين آيه از چهار جمله تشكيل شده است. آگاهى از مفاد آن در گرو آن است كه در هر يك از آن چهار جمله دقت كافى به عمل آوريم.

١. (ما كُنْتُ بِدْعاً مِنَ الرُّسُلِ) .

«كار و رفتار من بدعت و نوظهور وبى سابقه نيست».

٢. (وَما أَدْرِى ما يُفْعَلُ بِى وَلا بِكُمْ) .

«نمى دانم با من و شما چه خواهد شد».

٣. (إِنْ أَتَّبِعُ إِلاّما يُوحى إِلَىَّ) .

«من فقط از وحى پيروى مى كنم».

٤. (وَما أَنَا إِلاّ نَذِيرٌ مُبِينٌ) .

«من فقط بيم دهنده روشنى هستم».

درباره فراز نخست، اجمال سخن اين است كه: مشركان تصور مى كردند كه پيامبر بايد از لوازم بشرى مانند غذا خوردن و راه رفتن و خوابيدن و... پيراسته باشد و مى گفتند اگر محمد (صلى الله عليه وآله وسلم) پيامبر است پس چرا غذا مى خورد و در كوچه و بازار راه مى رود اگر پيامبر باشد بايد از چنين آثار بشر منزه و