منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٠٢

«غيب آسمانها و زمين براى خداى است».

١٩. و نيز همين جمله در سوره نحل آيه ٧٧ آمده است.

٢٠. (...لَهُ غَيْبُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ...) .[١]

«غيب آسمانها و زمين براى خدا است».

٢١. (إِنَّ اللّهَ عالِمُ غيْبِ السَّماواتِوَ الأَرْضِ...).[٢]

«خدا داناى غيب آسمانها و زمين است».

٢٢. (إِنَّ اللّهَ يَعْلَمُ غَيْبَ السَّماواتِ وَالأَرْضِ...).[٣]

«خدا غيب آسمانها و زمين را مى داند».

اين بود آياتى كه گفته مى شود از آنها اختصاص علم غيب به خداوند استفاده مى شود اكنون سؤال را تكرار مى كنيم:

آيا آگاهى پيامبران و امامان از غيب با اين بيست و دو آيه كه نقل شد منافات ندارد؟

پاسخ

بر فرض كه دلالت همه اين آيات بر اختصاص علم غيب به خداوند صحيح باشد و در دلالت هيچ يك از آنها بر اختصاص، خدشه اى نباشد باز با آگاهى پيامبران و امامان از غيب، هيچگونه منافاتى ندارد زيرا همانطور كه از