هنگامى كه فرشتگان به آگاه نبودن خود از «اسماء»[٢] اعتراف كردند و آدم (عليه السلام) به دستور خداوند آنان را از «اسماء» آگاه كرد خداوند به فرشتگان (كه به خلافت آدم در روى زمين اشكال كرده و گفته بودند: آدم ها مفسد و خونريز هستند و لياقت خلافت روى زمين را ندارند) فرمود:

آيا به شما نگفتم كه غيب آسمانها و زمين را من مى دانم كه آدم استعداد فراگرفتن اين همه علم و دانش را هم دارد و مى تواند از فرشتگان هم، پيش بيفتد و شما از غيب آسمانها و زمين آگاهى نداريد.

٢. (...عالِمُ الْغَيْبِوَالشَّهادَةِ وَهُوَ الْحَكيمُ الْخَبيرُ).[٣]

در اين آيه و آيه(٩٤) و (١٠٥) سوره توبه و آيه (٩) سوره رعد و آيه (٩٢) سوره مؤمنون و آيه (٦) سوره سجده و آيه (٤٦) سوره زمر و آيه (٢٢) سوره حشر و آيه (٨) سوره جمعه و آيه (١٨) سوره تغابن، جمله (عالم الغَيب

[١] بقره/٣٣.
[٢] پيشتر گفته شد كه مقصود از «اسماء » حقايق موجودات جهان است.
[٣] انعام /٧٣.