لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٧٤ - زمانى كه مىشود حيوان را زد

و آنها را لعن مى‌كنيد به درستى كه حق سبحانه و تعالى لعنت كرده است كسى را كه لعنت كند چهارپايان را.

بدان كه در حديث كالصحيح منقولست از حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه كه فرمودند كه هر كه در سفر چهارپائى داشته باشد چون فرود آيد اول علف و آب دهد آن را پيش از هر كارى، و زنهار كه تازيانه و چوب مزنيد بر روى چهارپايان كه پروردگار خود را تسبيح مى‌كند.

و ايضا كالصحيح منقولست كه آن حضرت فرمودند كه مزنيد بر روى چهارپايان و روى هر جانورى كه تسبيح و تحميد حق سبحانه و تعالى مى‌كند

(و فى خبر اخر لا تقبّحوا الوجوه)

و در حديث ديگر منقولست كه قبيح مكنيد روى حيوانات را بمانند داغ كردن، و حديث سابق و اين حديث را نديدم باين لفظها ممكن است كه نقل بالمعنى كرده باشد يا از كتب اصول نقل كرده باشد.

و در صحيح از حلبى و صحيح از ابن سنان منقولست كه از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه پرسيدند از داغ كردن حيوانات حضرت فرمودند كه باكى نيست هر جا كه خواهد داغ مى‌تواند بغير از رو.

و در حديث ديگر وارد شده است كه گوشها را داغ كنيد

(و قال النّبيّ ٦ انّ الدّوابّ اذا لعنت لزمتها اللّعنة)

و منقولست كه آن حضرت فرمودند كه هر گاه كسى لعنت كند چهارپايان را خواه بعنوان يا ملعون يا لعنك اللَّه يا مانند تعست هلكت لازم مى‌شود او را كه لعنت كند در عوض يا آن كه تاثير مى‌كند و ضررش به صاحب مى‌رسد خصوصا مانند راه مكه كه شتر جان آدمى است شتر كه مى‌ماند آدمى‌