لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٧٠ - حق دابه بر صاحبش

باب حقّ الدّابّة على صاحبها

[حق دابه بر صاحبش‌]

(روى اسماعيل بن ابى زياد بإسناده قال قال رسول اللَّه ٦ للدّابّة على صاحبها خصال يبدأ بعلفها اذا نزل و يعرض عليها الماء اذا مرّ به و لا يضرب وجهها فانّها تسبّح بحمد ربّها و لا يقف على ظهرها الّا فى سبيل اللَّه عزّ و جلّ و لا يحمّلها فوق طاقتها و لا يكلّفها من المشي الّا ما تطيق)

اين بابى است در بيان حقى كه چهار پا و احتمال اسب دارد و ليكن بعيد است كه بر صاحبش دارد به تكليف الهى مرويست از سكونى كالصحيح كه حضرت سيد المرسلين ٦ فرمودند كه چهار پا را بر صاحبش شش چيز لازمست كه بر او دارد.

و در خصال بعد از خصال ستّ هست و هم چنين در محاسن و ليكن در محاسن تبديل كرده است خصلتى را به خصلتى ديگر و لا يضرب وجهها را مبدل كرده است به و لا يسمها فى وجوهها يعنى روى آن را داغ نكنند، ابتدا مى‌كند به علف و غذاى آن پيش از آن كه خود چيزى بخورد، و علف عبارتست از غذاى حيوان اعم است از كاه وجود و غير آن و هر مرتبه كه بگذرد بر آب آب بنمايد به حيوان اگر ميل كند بدهد يعنى در وقتى كه ضرر نداشته باشد و نزد عرب هيچ وقت ضرر ندارد و مكرر ديده‌ام اما نزد عجم‌