لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٢١ - باب ما يجب على المسافر فى الطريق من حسن الصحابة و كظم الغيظ و حسن الخلق و كف الاذى و الورع

باب ما يجب على المسافر فى الطريق من حسن الصّحابة و كظم الغيظ و حسن الخلق و كفّ الاذى و الورع‌

(روى عن ابى الرّبيع الشامىّ قال كنا عند ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه و البيت غاصّ بأهله فقال ليس منّا من لم يحسن صحبة من صحبه و موافقة من وافقه و ممالحة من مالحه و مخالفة من خالفه)

اين بابى است كه در بيان آن چه واجب است بر مسافر در راه از خوب مصاحبت نمودن با رفقا و خشم خود را فرو نشانيدن و خلق نيكو داشتن و آزار به كسى نرسانيدن و پرهيزكارى از محرمات و شبهات الهى نمودن و كالصحيح منقول است از خالد كه با جمعى در خدمت حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه بوديم و آن يورت پر بود از مردمان پس حضرت فرمودند كه از ما نيست يعنى از شيعيان ما يا از خواص شيعيان ما نيست كسى كه نداند و بفعل نياورد مصاحبت يا محبت با جمعى كه با ايشان مصاحبت مى‌كند يا صحبت مى‌دارد چون شرايط آن بسيار است و خواهد آمد در حقوق و اگر كسى داند و نكند ندانسته است.

و كسى كه نداند موافقت نمودن و بر وفق طبايع جمعى بودن كه ايشان با طبيعت سازند و در كافى و محاسن و غير آن مرافقة من رافقه است يعنى ملاطفت نكند با جمعى كه با او ملاطفت مى‌نمايند، و فى نفسه مهربانى و