لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٨ - هر كه كجاوه نگاه دارد بقصد رفتن بحج

باب فضائل الحجّ‌

[برويد بحج بيت اللَّه‌]

(قال اللَّه تبارك و تعالى‌ فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ‌ يعنى حجّوا إلى اللَّه)

اين بابى است در فضيلتها و ثوابهاى حج منقولست بطرق متعدده از حضرت امام محمد باقر كه حضرت سيد الساجدين صلوات اللَّه عليهما در تفسير قول حق سبحانه و تعالى فرموده است كه از گناهان بگريزيد بسوى خدا مراد الهى آنست كه برويد بحج بيت اللَّه پس حج گريختن است بسوى خدا، و هر گاه اكرم الاكرمين فرموده باشد كه بسوى من گريزيد چه احتمال دارد كه جار خود را عذاب فرمايد و از گناهان او در نگذرد پس ظاهر شد كه حج بيت اللَّه الحرام سبب خلاصى است از عذاب نيران به گفته خداوند عالميان‌

[هر كه كجاوه نگاه دارد بقصد رفتن بحج‌]

(و من اتّخذ محملا للحجّ كان كمن ارتبط فرسا فى سبيل اللَّه تعالى)

و در حسن كالصحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقولست كه هر كه كجاوه نگاه دارد بقصد رفتن بحج چنان است كه اسبى بسته باشد كه چون ضرور شود بجهاد اعدا رود و خواهد آمد كه در زمان غيبت معصوم حج بمنزله جهاد است در حضور معصوم پس مقدمات حج بمنزله مقدمات جهاد است، و محتمل است كه مراد از ارتباط مرابطه باشد و آن حفظ سر حد است در طرفى كه دشمنان باشند سنت است كه خود برود يا غلامش را بفرستد يا اسبى بفرستد كه در آنجا باشند و مطلع باشند كه اگر