لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٨٠ - باب ثواب النفقة على الخيل

جهاد بسته باشند و مناسبتش با آيه آنست كه مى‌بايد هميشه آخر اسب پر باشد و او خورد در شب و روز اندرون طويله در وقتى كه بيرون گرم باشد، و در بيرون وقتى كه در بهار بند باشد، پس چنانكه ثواب آن را فرموده است كيفيت نگاه داشتن آن را نيز فرموده است.

و صدوق گفته است كه مرويست بعنوان تواتر از طرق عامّه و خاصّه كه همين آيه در شأن حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه نازل شده است و سبب نزول آيه اين بوده است كه آن حضرت چهار درهم داشتند يكى از آنها را در روز تصدق فرمودند، و يكى را در شب به سايل دادند، و يكى را پنهان دادند، و يكى را در حضور مردمان به سايل كرامت كردند، و غرض آن حضرت آن بود كه در همه وقتى اين ثواب را دريافته باشند و تعليم كنند كه تصدق در همه احوال خوبست هر چند در شب و در پنهان بهتر است اما اگر سايل در روز طلب كند تاخيرش خوب نيست و هم چنين اگر در حضور مردمان طلب كند تعويقش خوب نيست و آن چه آن حضرت فرموده بودند خوب بوده حق سبحانه و تعالى آن حضرت را مدح فرمود بر اين عمل تا ديگران تأسّى كنند آن حضرت را و چون بحسب ظاهر اين دو روايت مخالفت دارند صدوق تاويل كرده است كه ظاهر آيه اعم است از هر انفاقى كه در راه خدا كنند خواه به سايل دهند و خواه شمشير بخرند از جهة جنگ يا علف بخرند از جهة جنگ يا علف بخرند از جهة چهارپايان پس ممكن است كه اول در شأن آن حضرت نازل شده باشد و حضرت سيد المرسلين ٦ فرموده باشند كه هر كه نفقه چهار پاكند در اين آيه داخل است.

و صدوق گفته است كه مى‌بايد كه چنين اعتقاد كند بنا بر آن كه هر دو متواتر باشد و الا ممكن است كه يكى از اين دو واقع باشد چون هر دو حديث‌