لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٩٨ - وقوف به عرفات

[وقوف به عرفات‌]

(و الحاجّ اذا وقف بعرفات خرج من ذنوبه)

و به اسانيد صحيحه منقولست كه حاجى هر گاه وقوف عرفات كند از گناهان بيرون مى‌آيد

(و قال ابو جعفر صلوات اللَّه عليه ما يقف احد على تلك الجبال برّ و لا فاجر الّا استجاب اللَّه له فامّا البرّ فيستجاب له فى آخرته و دنياه و امّا الفاجر فيستجاب له فى دنياه)

و در موثق كالصحيح از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه منقولست كه فرمودند كه احدى وقوف نمى‌كند و در اين كوهها يعنى كوهستانها كه مراد عرفات و مشعر باشد نه خوب و نه فاسق كه مراد از آن كفار است مگر آن كه دعاوى او را مستجاب مى‌كنند اما خوبان دعاى ايشان را مستجاب مى‌كنند در هر چه طلب كنند از دنيا و عقبى، و اما كفار يا اعم از كفار و فساق دعاى ايشان را مستجاب مى‌كنند در امور دنيويه.

و در فقه رضوى مذكور است كه مرويست از معصوم صلوات اللَّه عليهم كه هر كه در عرفات يا مشعر وقوف كند از امامى مذهب و غير ايشان البته گناهان او را مى‌آمرزند عرض نمودند كه خوارج و نواصب نيز وقوف مى‌كنند حضرت فرمودند كه گناهان همه را مى‌آمرزند اگر بر سر كار خود نروند اما همه پيش از بيرون رفتن به اعتقاد باطل خود بر مى‌گردند و ضايع مى‌كنند كردهاى خود را و در موثق كالصحيح از حضرت ابو الحسن على بن موسى الرضا صلوات اللَّه عليه منقول است كه هر كه در كوهها وقوف مى‌كند دعاى او را مستجاب مى‌كنند اما مؤمنان پس دعاى ايشان را مستجاب مى‌كنند در آخرت ايشان و اما كفار پس دعاى ايشان را مستجاب مى‌كنند در دنياى ايشان و از آيه كريمه ظاهر مى‌شود كه چون كفار همين دنيا را مى‌طلبند دنيا به ايشان‌