لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٠٨ - پوشاندن صورت

[پوشاندن صورت‌]

(و روى عن منصور بن حازم قال رأيت ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه و قد توضّأ و هو محرم ثمّ اخذ منديلا فمسح به وجهه.)

و مرويست در حسن كالصحيح از منصور كه گفت ديدم آن حضرت را وضو ساخته بودند و محرم بودند پس دستمالى برداشتند و روى خود را به آن پاك كردند، و دور نيست كه از خوف شين و تركيدن فرموده باشند چون در سفر بيشتر از حضر بهم مى‌رسد يا از جهة بيان جواز در وضو در احرام چون احرام مرد در سر است نه در رو و مؤيد جواز است حديث عبد الملك قمى نيز در باب وضو نيز گذشت.

(و روى معاوية بن عمّار عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال يكره للمحرم ان يجوز بثوبه فوق انفه.)

و به اسانيد صحيحه منقولست كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه مكروهست محرم را كه جامه‌اش تجاوز كند از بالاى بينى او يعنى مستحب است كه روى او باز باشد كه آفتاب خورد و از جهة ضرورت اگر دهن بندى ببندد مى‌بايد كه از بينى بالا نرود.

(و لا باس ان يمدّ المحرم ثوبه حتّى يبلغ انفه يعنى من اسفل و ذلك انّ حفص بن البخترىّ و هشام بن الحكم رويا عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال يكره للمحرم يجوز ثوبه انفه من اسفل و قال اضح لمن احرمت له.)

و باكى نيست كه محرم جامه دهن بند را بكشد تا به بينى برسد صدوق گفته است كه مراد اينست كه از پائين به بالا كشد نه از بالا به پائين چون مطلوب آنست كه آفتاب بر روى او تابد و تخصيص به پائين از اين جهت است كه حفص بن البخترى به چهار سند صحيح، و هشام بهشت سند صحيح از ايشان‌