لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٦٢ - شجر حرم

[شجر حرم‌]

(و روى عن معاوية بن عمّار قال قلت لأبي عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه شجرة اصلها فى الحلّ و فرعها فى الحرم فقال حرم اصلها لمكان فرعها قلت فانّ اصلها فى الحرم و فرعها فى الحلّ قال حرم فرعها لمكان اصلها)

و به اسانيد صحيحه منقول است از معاويه كه گفت عرض نمودم به آن حضرت صلوات اللَّه عليه كه هر گاه بيخ درختى در حل باشد و شاخش در حرم باشد حكمش چونست حضرت فرمودند كه اصلش حرام است كه آن را ببرند يا تيشه و تبرى بر آن زنند چون سبب سرايت ضرر است در شاخ يا آن كه به سبب شاخ محترم شده است و حكم درخت حرم دارد عرض نمودم كه اگر بيخش در حرم باشد و شاخش در خارج حرم چونست مى‌توان آن شاخ را بريدن فرمودند كه فرعش حرام شده است از جهة اصلش و نمى‌توان بريد چون صادقست كه شجر حرمست و هم چنين اگر مرغى بر آن شاخ نشسته باشد شكار نمى‌توان كرد از جهة اصلش و نمى‌توان بريد از جهة احترام آن شاخ چنانكه سكونى نيز روايت كرده است از حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه اگر چنين مرغى را شكار كند كفاره مى‌دهد

(و روى حريز عنه صلوات اللَّه عليه انّه قال كلّ شي‌ء ينبت فى الحرام فهو حرام على النّاس اجمعين الّا ما أنبتّه أنت او غرسته و قال صلوات اللَّه عليه يخلّى عن البعير فى الحرم ياكل ما شاء)

و به اسانيد متكثره صحيحه منقولست از حريز كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر چه در حرم مى‌رويد بر همه عالميان حرامست مگر آن چه را خود كشته باشى از حبوب يا درختى باشد كه خود كشته باشى و آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه شتر را سر مى‌توان داد