لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٩٨ - باب ما جاء فى الابل

استر در عرب و عجم چنين ديدم و شنيدم، و ممكن است كه بر عكس بايد و در شتر چنين بوده باشد و در حيوانات ديگر اين نحو سوار شدن تازه متعارف شده باشد و بهتر اين باشد كه پاى راست را أولا بگذارند و اين ضعيف در اوايل چنين سوار مى‌شدم هر كه مى‌ديد منع مى‌كرد تا آن كه لا بد بر نحو متعارف سوار مى‌شوم تا سبب تشنيع و غيبت جمعى نشود و اللَّه تعالى يعلم الواقع و مسموع از مشايخ اول است‌

(و قال صلوات اللَّه عليه فى الغنم اذا اقبلت اقبلت و اذا ادبرت اقبلت و البقر اذا اقبلت اقبلت و اذا ادبرت أدبرت و الابل اذا اقبلت ادبرت و اذا ادبرت ادبرت)

و منقول است كالصحيح از ثابت ضعيف از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه حضرت سيد المرسلين ٦ فرمودند كه گوسفند هر گاه اقبال مى‌كند و مى‌آيد خوب مى‌آيد اندك روزى يكى هزار مى‌شود و هر گاه ادبار مى‌كند و اقبال نمى‌كند ادبارش اقبال است يعنى ادبار ندارد و هميشه خوبست يا آن كه اگر آمد ندارد از ابتدا ظاهر مى‌شود يا آن كه اگر رو به تلف كند بتدريج تلف مى‌شود.

ممكن است كه چون شروع كند در ادبار همه را از جهة گوشت و پوست بكشد و به صاحبش ضرر نرسد يا اگر گوسفند تلف شود حق سبحانه و تعالى عوض دهد چون سنت است نگاهداشتن آن بخلاف شتر كه مكروهست، و ممكن است كه وجهش اين باشد كه گوسفند داشتن شكستگى مى‌آورد و شتر تكبر چنانكه ظاهر است، و گاو وسط است اقبالش اقبال است و ادبارش ادبار، و شتر اقبالش ادبار است، و ادبارش يعنى اگر